Zahamowanie agresji dominanta

Zahamowanie agresji lub zachowania drapieżnego osobnika płci przeciwnej. Zachamowanie zachowania drapieżnego. Z zahamowaniem zachowania drapieżnego mamy do czynienia jedynie u niektórych pajęczaków i owadów. Sprowadza się ono do zahamowania drapieżnego zachowania samicy przez znacznie od niej mniejszego samca. TJ pajęczaków tych samiec wykonuje „taniec rytualny” mający na celu poinformowanie samicy, że zbliżający się obiekt jest partnerem seksualnym, a nie zwierzęciem mogącym służyć jako pokarm. Samce niektórych gatunków pająków, by zapewnić sobie bezpieczeństwo, unieruchamiają samicę przed kopulacją za pomocą specjalnego splotu z sieci pajęczej.

Zahamowanie agresji dominanta. Zjawisko to występuje najwyraźniej u niektórych gatunków małp, zwłaszcza pawianów, makaków i rezusów, u których hierarchia w obrębie stada jest szczególnie czakma: a) seksualna u samicy, b) submisywna w stanie przerażenia

(według Wicklera, 1967) silnie rozwinięta. Hamowanie agresji polega tu na tym, że aktywna seksualnie samica zbliżając się do będącego w nastroju agresywnym samca dominanta, przyjmuje specjalną pozycję (ryc. 2), w czasie której demonstruje swoją okolicę anogenitalną (u wielu gatunków zaczerwienioną i obrzmiałą w związku z rują). Pozycja ta nosi nazwę prezentacji. Taki sposób zachowania powoduje natychmiastowe zahamowanie agresji samca i prowadzi do kopulacji (o ile tylko samiec jest w danym momencie aktywny seksualnie). Agresja jest tak silnie hamowana przez prezentację, że zachowanie to zostało przejęte przez samce małp, a u niektórych gatunków (np. pawiany płaszczowe – Papio hamadryas) wytworzyło się w drodze mimikry specjalne zabarwienie pośladków imitujące okolicę anogenitalną samicy w czasie rui.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *