WTÓRNE ZAWAŁY MIĘŚNIA SERCOWEGO CZĘŚĆ 2

Do profilaktyki zawałów mięśnia sercowego wielu autorów wybrało alprenolol ze względu na jego aktywność sympatomimetyczną i teoretycznie mniejsze ryzyko wystąpienia rzadkoskurczu [19, 1023, 1068]. Alprenolol stosowano przeciętnie w dawkach 400 mg/dobę, podzielonych

– 2 razy dziennie, Czas trwania leczenia obejmował 2 lata. Autorzy zgodnie podkreślają wybitne zmniejszenie się zarówno śmiertelności od 50% [1068] do 90% [19] wśród chorych leczonych alprenololem, jak i częstości powstawania świeżych, wtórnych zawałów mięśnia sercowego. To korzystne działanie alprenololu autorzy tłumaczą jego właściwościami przeciwaryt- micznymi, dzięki którym nie dochodzi do powstawania nagłych i trwałych niemiarowości zwanych „złośliwymi”, doprowadzającymi do wtórnych zawałów mięśnia sercowego oraz nagłych zgonów [19, 1023]. Jeśli mimo uprzedniego i długotrwałego stosowania LBA wytworzy się wtórny zawał mięśnia sercowego, to jednak przewlekła blokada receptorów |3-adre- nergicznych zmniejsza stopień i obszar uszkodzenia mięśnia sercowego poprzez redukcję jego zapotrzebowania na tlen, lepsze przystosowanie do gorszych warunków i ekonomizację jego pracy [861].

SKUTECZNOŚĆ LB A W NIEMIAROWOŚC1ACH POCHODZENIA ZATOKOWEGO I PRZEDSIONKOWEGO

Propranolol prawie we wszystkich przypadkach skutecznie zwalnia zatokowe przyspieszenie czynności serca, w tym również w częstoskurczach zatokowych związanych z nadczynnością tarczycy [83, 1042, 1078] pochodzenia neuroautonomicznego [1093], jak i pochodzenia toksycznego,

LBA przerywają napady migotania przedsionków [251, 257, 650, 954, 1078]. Doszczicin i wsp. [257], stosując propranolol u 90 chorych z napadowym migotaniem przedsionków, uzyskali powrót do rytmu zatokowego w 73% przypadków, a tylko w 3% przypadków niepowodzenie w leczeniu.

W utrwalonym migotaniu przedsionków propranolol zwalnia czynność komór, utrudniając przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, nie wpływa jednak na częstość pobudzeń przedsionkowych. W zespole trzepotania przedsionkowego propranolol zwalnia czynność serca przez pogłębienie bloku przedsionkowo-koraorowego lub wskutek konwersji trzepotania w migotanie przedsionków [82, 101, 256, 448, 720, 862, 894, 972],

W częstoskurczu przedsionkowym propranolol może przywrócić rytm zatokowy lub tylko znacznie zwolnić czynność serca [82, 256, 481, 869], Chlebus i wsp. [201] stosowali propranolol w napadowym częstoskurczu nadkomorowym, uzyskując powrót rytmu zatokowego u 4 z 7 chorych. Podobne wyniki uzyskali Kimmel i wsp. [537], stosując piaktolol. W celu przerwania napadu częstoskurczu napadowego Beaumer i wsp. [87] podawali pindolol dożylnie, a w przypadku migotania i trzepotania przedsionków doustnie [44, 342, 596, 602]. W częstoskurczu napadowym stosowano również z dobrym rezultatem alprenolol [465, 593] i trimepranol, który ponadto okazał się bardzo skuteczny w skurczach dodatkowych nadko- morowych opornych na leczenie innymi lekami.

Nadkomorowe pobudzenia przedwczesne są wygaszane u 40 – 60% chorych przez doustne podanie średnich dawek leczniczych oksprenololu [798] lub propranolotu [371, 458, 815], a mniejszą skuteczność wykazuje prak- tolol [367, 392],

Napadowe migotanie i trzepotanie przedsionków ustępuje pod wpływem dożylnego stosowania propranololu w około 60% przypadków [532], Napady częstoskurczu ponadkomorowego w zespole Wolffa-Parkinsona i White’a można zahamować podaniem propranololu bez pogorszenia zmian elektrofizjologicznych, charakterystycznych dla tego zespołu [971, 1078].

AKTYWNOŚĆ PRZECIWARYTM1CZNA LBA W NIEMIAROWOŚCIACH POCHODZENIA KOMOROWEGO

Dobre wyniki uzyskano stosując propranolol lub oksprenolol u chorych z niemiarowościami komorowymi, występującymi w czasie narkozy chirurgicznej lub w przebiegu guza chromochlonnego nadnerczy [251, 448, 497, 972].

Kędra i wsp. [?32] na podstawie badań przeprowadzonych u chorych z zaburzeniami rytmu doszli do przekonania, że dożylnie stosowany propranolol jest najskuteczniejszy w zwalczaniu napadowych częstoskurczów komorowych i nadkomorowych, spośród bowiem 20 choTych u 17 (85%) uzyskano powrót do rytmu zatokowego po dawce 0,75-10,5 mg, średnio 5,3 mg. Spośród 50 chorych leczonych propranololem u 8 chorych (16%) obserwowano ciężkie objawy uboczne (hemodynamiczne i bronchospa- stycznc). Dla uniknięcia objawów kardiodepresyjnych i bronchospastycz- nych w przebiegu niemiarowości komorowych zastosowano pindolol, obdarzony wewnętrzną aktywnością sympatomimetyczną [44, 87, 602], oraz kardiowybiorczy acebutolol [170], Po podaniu obu LBA nie zauważono pogorszenia się wskaźników wydolności oddechowej i hemodynamiki serca.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *