SULFONAMIDY

Streptozotocyna wywołuje u 53-79% leczonych nią chorych białkomocz oraz tubulopatię w postaci hipcrfosfaturii z hipofosfatemią, glikozu- rii i kwasicy hiperchloremicznej. U ok. 1,5% chorych dochodzi do ostrej mocznicy z objawami martwicy nabłonków cewkowych i naciekami śródmiąższowymi.

Sulfonamidy mogą powodować niewydolność nerek wskutek: a) wysa- lania się ich w wewnątrz- i zewnątrznerkowych drogach moczowych, wywoływania ostrego śródmiąższowego zapalenia nerek oraz c) ostrego kłębkowego ich zapalenia na tle uczuleniowym. W rzadkich przypadkach może ponadto dochodzić do> guzkowego zapalenia większych tętniczek.

Sulfapirydyna, sulfadiazyna i sulfatiazol w mniejszym stopniu acetazola- mid, mogą wytrącać się w cewkach dalszych, zwłaszcza w kwasicy metabolicznej, u osób odwodnionych, w szoku. Zatykają wówczas światła tych cewek i wywołują martwicę nabłonków pętli nefronu i cewek dalszych, przebiegającą z obrzękiem tkanki śródmiąższowej i naciekami z udziałem komórek olbrzymich. Klinicznie objawia się to ostrą niewydolnością nerek, hematurią, krystalurią, leukocydurią i cylindurią. Chorzy uskarżają się na bóle w okolicach lędźwiowych, przybierające niekiedy charakter kolki. Wymienione leki mogą również tworzyć złogi w pozanerkowych drogach moczowych. Przy ich stosowaniu należy dbać o należyte nawadnianie chorych, podawać leki alkalizujące mocz, a w razie konieczności przepłukiwać miedniczki nerkowe zasadowymi roztworami. Najlepiej jednak zamiast wymienionych wyżej leków podawać mniej toksyczne przetwory, np. sulfafurazol (Amidoxa!) lub sulfizomidynę (Sulfamethin).

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *