Reakcja hormonalna na stres

Układ limbiczny ma bardzo liczne wzajemne połączenia z pod-wzgórzem mieszczącym ośrodki kierujące wieloma różnymi funkcjami (regulacja temperatury ciała, ciśnienia krwi, głodu, pragnienia itp.). Podwzgórze zawiaduje czynnością a u to n o m i cz n ego układu nerwowego. Powoduje to np. rumienienie się, blednięcie, przyspieszenie pracy serca, wzrost ciśnienia krwi i inne reakcje pod wpływem czynników psychicznych. Podwzgórze wpływa też na czynność przysadki mózgowej – gruczołu regulującego wydzielanie hormonów przez pozostałe gruczoły dokrewne. Przykładem reakcji hormonalnej na stres jest wydzielanie adrenaliny i kortyzolu („hormonów walki”). Pierwszy powoduje m.in. przyspieszenie pracy serca i wzrost ciśnienia tętniczego krwi, drugi blokuje odporność organizmu. Gdy podlegamy chronicznemu napięciu i nie rozładowujemy go (np. przez relaks), przewlekle dawkujemy sobie te hormony. Wpływ psychiki, poprzez układ limbiczno-podwzgórzowy zarówno na autonomiczny układ nerwowy, jak i na przysadkę mózgową wyjaśnia powstawanie pod wpływem czynników emocjonalnych takich chorób, jak choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, nadciśnienie, zaburzenia miesiączkowania, ataki astmy oskrzelowej.

Układ limbiczny i podwzgórze wydzielają więc neuropeptydy – chemiczne odpowiedniki emocji. Jak się okazuje, regulują one także aktywność układu immunologicznego (odpornościowego): wpływają na powstawanie i dojrzewanie komórek immunologicznych oraz modulują ich działanie. Tworzy się teraz nową klasyfikację tych komórek (np. makrofagów) według posiadanych przez nie receptorów błonowych wiążących odpowiednie neuropeptydy.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *