Psychofizjologia orgazmu u kobiety

Ford i Beach (1951) na podstawie studiów porównawczych niższych ssaków i naczelnych (primate) doszli do wniosku, że zjawisko orgazmu występuje jedynie u kobiet, natomiast nie spotyka się go u samic żadnych gatunków zwierząt (u niższych ssaków pobudliwość seksualna jest ograniczona do okresu rui, natomiast u kobiet nie jest ona zależna od zjawisk związanych z rozmnażaniem się). A więc maksymalne podniecenie seksualne, którego przejawem jest orgazm, nie jest zależne od zmian hormonalnych w czasie cyklu miesiączkowego. Tylko jeden raz udało się zaobserwować u starej szympansicy coś, co przypominało orgazm – ale nie ma pewności, że istotnie chodziło o to właśnie zjawisko.

Uwarunkowania psychosocjaFne zdolności do orgazmu kobiety są bardzo różnorodne i zależą od nagromadzenia pozytywnych lub negatywnych doświadczeń osobistych. W doświadczeniach tych na pierwszy plan wybijają się takie czynniki, jak proces uczenia się reakcji seksualnych, uzależnienie od „impulsu z zewnątrz” związanego z partnerem seksualnym itp. Wpływy socjalne modelują ponadto wzory ekspresji seksualnej oraz modyfikują upragnione obszary stymulacji seksualnej (Hollender, 1963 Kinsey i wsp., 1953 Maslow i wsp., 1960). Mimo tego, że czynniki natury psychologicznej i socjologicznej mają olbrzymie znaczenie, wielu badaczy, a m.in. Money (1961), stwierdza, że zdolność fizjologiczna, mająca podłoże biologiczne, wydaje się czynnikiem dominującym dla przeżycia orgazmu oraz jego intensywności. Dlatego też badania nad fizjologicznymi uwarunkowaniami orgazmu kobiety mają zasadnicze znaczenie. Mudd i współpracownicy (1961) są zdania, że poznanie mechanizmów tkwiących u podłoża zdolności do orgazmu kobiety przyczyni się do lepszego dostosowania się seksualnego w małżeństwie.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *