Nieprawidłowe ułożenie potylicowe

Ułożenie wierzchołkowe nie wiąże się z rozgięciem kręgosłupa, toteż badaniem wewnętrznym poza stwierdzeniem przodowania wierzchołka czaszki nie spostrzegamy innych zmian. Grzbiet płodu przylega ściśle do prawej lub lewej ściany macicy i tam właśnie najlepiej wysłuchujemy tętno płodu. Szew strzałkowy we wchodzie przebiega skośnie, a ciemię duże jest zwrócone ku przedniej ścianie miednicy, tj. w stronę spojenia łonowego. W miarę postępu porodu ciemię duże coraz bardziej zwraca się ku przodowi, a potylica ku tyłowi. Stan ten przypomina zwrot nieprawidłowy ułożenia potylicowego. Z chwilą ukazania się główki w szparze sromowej, jako pierwsza ukazuje się okolica ciemienia dużego, a następnie sąsiednie części, jak kości czołowe i ciemieniowe. Kiedy spod spojenia urodzi się czoło, wówczas po kończenia kości krzyżowej. Z chwilą, kiedy bródka urodzi się aż do kąta żuchwy, wówczas główka uzyskuje ruchomość, szybko następuje jej przygięcie i ze szpary sromowej wyrzyna -się nos, oczy, czoło i guzy ciemieniowe (ryc. 125). Przerzynanie się guzów ciemieniowych przez szparę sromową powoduje jej najsilniejsze rozciągnięcie, co grozi uszkodzeniem krocza. Potem potylica zostaje jakby wypchnięta przez cofające się krocze. W chwili / rn-Ł f grożącego pęknięcia, i Mm / szczególnie u pier wiastek, należy krocze naciąć, aby uniknąć głębszych uszko- x ~T’ *y ^ dzen.

Większość porodów w ułożeniu twarzowym kończy się samoistnie, przeto należy poród ściśle obserwować i przedwcześnie nie wkraczać operacyjnie. Aby ułatwić zwrot

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *