Neomycyna i jej toksyczność – ciąg dalszy

Toksyczność neomycyny podawanej pozajelitowo okazała się tak duża, że lek ten obecnie jest używany prawie wyłącznie doustnie lub zewnętrznie, Fakt ten nie zwalnia jednak lekarza od obserwacji czynności ucha wewnętrznego. Opisano przypadki całkowitej głuchoty po neomycynie podanej doustnie [23], w postaci roztworu do wlewek dooskrzelo- wych [4], po podaniu do jam opłucnej i otrzewnej lub po długim stosowaniu zewnętrznym aerozolu z neomycyną [20]. Z powodu tak dużej oto- toksyczności neomycyny wskazania do jej podawania muszą być ścisłe i ograniczone.

Gentamycyna (Garamycin). Objawy niepożądane ze strony ucha wewnętrznego występują u ok. 2% chorych [29], Uszkodzeniu częściej ulega układ równowagi, rzadziej obserwuje się upośledzenia słuchu [6, 28, 29].

W badaniach doświadczalnych na świnkach morskich, kotach i małpach potwierdzono większą toksyczność gentamycyny dla komórek zmysłowych grzebieni kanałów półkolistych [13, 27, 68], Objawy niepożądane ze strony ucha wewnętrznego pojawiają się zwykle w drugim tygodniu leczenia i powoli narastają. Upośledzenie słuchu, najczęściej niewielkiego stopnia, dotyczy najpierw częstotliwości wysokich, ale opisywano również przypadki całkowitej głuchoty. Analiza obserwacji klinicznych wskazuje, że przekroczenie całkowitej dawki 1,0 g leku, uprzednie tub równoczesne podawanie leków ototoksycznych i współistnienie niewydolności nerek były najczęstszym powodem wystąpienia objawów uszkodzenia ucha wewnętrznego [28, 29, 43].

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *