Leczenie w okresie porażeń

U noworodka stwierdza się brak ruchów i napięcia mięśni kończyny lub jej części, później skłonność do przykurczów i ograniczenie ruchów stawów. Najczęściej spotykanymi odchyleniami są: przykurcz stawu ramiennego w przywiedzeniu lub lekkim odwiedzeniu i rotacji wewnętrznej, ograniczenie ruchów odwodzenia, unoszenia i rotacji zewnętrznej, ograniczenie wyprostu łokcia i przykurcze w obrębie ręki (w porażeniach Klumpkego). U starszych dzieci dołączają się zniekształcenia stawów, zwłaszcza ramiennego.

Leczenie w okresie porażeń polega na wykonywaniu ruchów biernych w pełnym zakresie (dla zapobiegania rozwijaniu się przykurczów), masażu (ułatwia krążenie krwi i chłonki), łagodnym ogrzewaniu porażonych odcinków i ułożeniu w pozycjach

Ryc. odciążających porażone mięśnie. W okresie reinnerwacji stosuje się elektroterapię i ruchy czynne lub wspomagane w odciążeniu (przyspieszają procesy reinnerwacji i zapobiegają przykurczom). W okresie utrwalania się zmian (po 2 roku życia) obok usprawniania ruchów i wzmacniania siły mięśni stosuje się fizykoterapię. Utrwalone przykurcze i ograniczenia ruchów są wskazaniem do leczenia operacyjnego polegającego na wydłużeniu przykurczonych mięśni (np. rotatorów), przeszczepianiu mięśni w przypadkach utrzymujących się porażeń i ewentualnie poprawieniu odkształceń kostno-stawowych.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *