Larwa wędrująca

Towarzyszy temu ból i świąd. Larwa wędrująca (lama migrans) rzadko dociera do żołądka człowieka. Czasem może powodować muszycę oka. Styczność z końmi, na których znajdują się wyklute larwy gza, grozi gasterofilozą (gasterophilosis). Samica może składać jaja również na włosach ludzi.

Wykrywanie. Charakterystyczny korytarz, który larwa drąży w skórze człowieka, jest pojedynczy, długi, 1-4 mm szeroki, ze słabym wysiękiem, lekko zaczerwieniony. Po wtarciu kropli oleju mineralnego stają się widoczne poprzeczne rzędy ciemnych szczecinek larwy (ryc. 5.33) znajdującej się wewnątrz korytarza.

Wykrywanie. Larwa drążąca korytarz pod skórą człowieka pozostawia za sobą czerwony ślad. Pełnego rozwoju u człowieka raczej nie przechodzi.

Zwalczanie. Używanie repelentów skutecznie chroni przed atakami gza. Leczenie zaatakowanych oczu tylko chirurgiczne.

Występowanie. Gatunek kosmopolityczny. Budowa i rozwój. Jest najmniejszym gzem, długości 10-12 mm. Głowa żółto- brązowa. Ciało jest pokryte delikatnymi włoskami, dłuższymi z tyłu. Grzbietowa część tułowia żółtawa z ciemnymi guzkami, na każdym z nich wyrasta cienki, żółty włosek. Skrzydła mają żółte żyłki. Odnóża żółte.

Samica składa larwy do otworów nosowych lub oczu kręgowców, zwłaszcza owiec i kóz, a także człowieka. Ciało larwy owalne, segmenty po stronie brzusznej mają 2-4 rzędów małych kolców (ryc. 5.33). W głębi zatok nosowych larwy rozwijają się do 11 mies., po czym, podczas kichania zwierzęcia, wypadają z nosa na ziemię i przepoczwarczają się. Mogą też wędrować do zatok czołowych, zatoki szczękowej i jamy czaszkowej, a nawet do gardzieli, tchawicy i płuc. Uskrzydlone owady pojawiają się latem. Do pokrewnych należy Rhinoestrus purpureus (Brauer, 1858).

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *