Angina ropowicza

W rozpoznaniu różnicowym błonicy gardła należy uwzględnić różne postacie angin, jak zatokową (angina lacunaris) lub mieszkową (angina follicularis) w okresie początkowym choroby.

Angina ropowicza (angina phlegmonosa) z ropniem migdałka czasem przebiega z nalotami, które łatwo daje się usunąć równocześnie istnieją trudności w połykaniu, bóle promieniujące do ucha i szczękościsk.

Podobny obraz miejscowy zdarza się niekiedy na początku złośliwej błonicy gardła (angina pseudophlegmonosa diphtherica). Występujące tutaj zapalenie gardła z dużym obrzmieniem tkanki okołomigdałkowej po jednej stronie, bez nalotu, zwykle nasuwa podejrzenie początkującego ropnia. Za błonicą przemawia prawie całkowity brak szczęko- ścisku, brak bólów promieniujących, zwłaszcza do ucha, nieznaczne trudności podczas połykania, duży obrzęk szyi po tej stronie, typowy słodkawo-mdły zapach z ust oraz nieproporcjonalnie niska temperatura wobec ciężkiego stanu ogólnego. Zmiany podobne do błonicy w gardle spotyka się w płonicy, w gorączce gruczołowej oraz w przebiegu kiły, gruźlicy lub w chorobach ustrojowych, jak białaczka, agranulocytoza.

Różnicowanie z zapaleniem wrzodziejącym migdałków (angina Plaut- Vincent) musi się opierać na umiejscowieniu i właściwościach zmiap miejscowych oraz przebiegu tej anginy.

Wreszcie zmiany podobne do błoniczych stwierdza się w następstwie urazu, jak usunięcie częściowe lub całkowite migdałków lub pod wpływem działania trucizn żrących.

W rozpoznawaniu błonicy nosa należy wziąć pod uwagę nie tylko zmiany stwierdzane przedmiotowo, ale i uzyskane w wywiadzie dane o utrzymującym się nieżycie nosa z wydzieliną surowiczo-ropno- krwistą.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *